:حضرت عبدالبهاء ميفرمايند

" ای ثابت بر پيمان در خصوص انتقام مرقوم نموده بوديد ياران بايد مظلوم آفاق باشند و از برای قاتلان شفاعت نمايند و از حقّ طلب غفران کنند زيرا نادانند و غافل و مدهوش و بيهوش . گمان کنند که خون احبّا سبيل است و باران سزاوار قتل شديد و اگر بدانند اين ظلم ننمايند و اين دست تطاول نگشايند ".(ص ١٠ نار و نور)

ــــــــــــــ روش احبّای الهی در برابر بلایا و بشاراتِ نصرت امر مبارک از حضرت ولیّ امرالله ، شوقی ربّانی ـــــــــــــ

ای حواریّون حضرت بهاءالله ، ما که به این اسم جلیل موصوف
و معروفیم و به همچه مولای توانایی منسوب ، حیف است در
موارد بلا مو به مو تأسّی و اقتدا به آن مظلوم بی همتا ننماییم.

فرخنده نفسی که تا نفس اخیر زهر جفا از هر بی وفایی بچشید
و خجسته قلبی که در سبیل اشتهار و نصرت امرش آنی آسودگی
نیافت. اینست شیوهء مخلصین ، اینست سمت مقرّبین ، اینست
طریقت مجاهدین ، اینست سزاوار جند مهتدین ، اینست یگانه
وسیلۀ فوز و فتح مبین.

ای اهل بهاء صلا [ دعوت عام ] به اهل نهی [ عقل و خرد ] زنید
و در بین ارض و سماء فریاد برآرید که ای اهل عالم و ارباب ظلم
و ستم ، یقین بدانید که ما اهل بهاء آئین خود را به خون خود خریده
و شهد فدا در سبیل حُبّش چشیده ، به امیدش زنده ایم و از مادونش
رسته ، امرش را تا آخرین نفس ناصریم و بلایایش را در هر حال
حامد و شاکر. ( توقیع حضرت ولی امرالله ، نوامبر 1927 )
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
و نیز می فرمایند:

اکر چنانچه در مستقبل ایّام آفات گوناگون آن سرزمین را احاطه
کند و انقلابات کشوری بر تضییقات حالیه و محن واردۀ متواتره
[ پی در پی ] بیفزاید و افق آن اقلیم جلیل تاریکتر گردد ، ملول و
اندوهگین مگردید و از مسلک و منهج قویم خویش که مواظبت و
سعی مستمّر متمادی در ازدیاد و استحکام و اشتهار و اعزاز
مؤسسّات امریّه است سر مویی منحرف مگردید. استخلاص این
فئهء مظلوم بی گناه از قیود اسارت و چنگ ارباب ظلم و عداوت ،
ضوضاء و هیجان عمومی را مقتضی و حصول عزّت و رخا و
آسایش حقیقی از برای اهل بهاء ، مقاومت و ممانعت و شور و آشوب
اهل حقد و جفا را مستلزم.

پس اگر تلاطم دریای بلا ازدیاد یابد و طوفان محن و رزایا از شش
جهت آن جمعیّت مظلوم را احاطه نماید ، به حقّ الیقین بدانید و آنی
متردّد نمانید که میعاد نجات و میقات جلوهء موعودۀ دیرینه نزدیک
گشته و وسائل اخیرۀ فوز و نصرت عظمی از برای ملّت ستمدیده
بهاء در آن کشور مهیا و فراهم شده ، قدم ثابت لازم و عزم راسخ
واجب تا این مراحل باقیه طیّ گردد و مقصود و آمال اهل بهاء در
اعلی المقامات پدیدار گردد و جلوه ای حیرت انگیز نماید.
( استخراج از توقیع مبارک ،
11 ژانویه 1928 )


منبع و مأخذ: نشریهء پیام بهائی ، شمارهء 371
اکتبر 2010 ـ صفحات ـ 3 ـ 4

ـــــــــــــ برخی از احکام دیانت بهائی ( دربارۀ شرب مسکرات ، دخان و سیگار ) ــــــــــــ

حضرت بهاءالله در کتاب اقدس مردم را از افيون و مشروب بر حذر مي‌دارند و مي فرمايند کسي که افيون مصرف کند از من نيست. حضرت عبدالبهاء مصرف افيون را خراب کنندۀ بنيان انسانيت مي‌دانند و مي‌فرمايند که «انسان زنده در قبر نشيند بهتر از آن است که مرتکب شرب افيون شود.» به همين ترتيب مي‌فرمايند که «ترياک نفوس را از خاک پست‌تر کند.» همين‌طور در مورد حشيش: «اين از جميع مسکرات بدتر و حرمتش مُصَرَّح... چگونه اين شيء مَحرَم(حرام شده) را استعمال کنند و محروم از الطاف حضرت رحمن گردند ».

منبع و مأخذ: سایت آئین بهائی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حضرت عبدالبهاء می فرمایند:
( یک معنی از معانی شجرۀ ملعونه دخان است که مکروه است و مذموم و مضرّ
است و مسموم ، تضییع مال است و جالب امراض و ملال )
« گنجینۀ حدود و احکام ، صفحۀ 292 »

همچنین می فرمایند:
( جزئی از اجزاء مرکّبۀ دخان ، سمّ قاتل است و شارب معرض علل و امراض
متنوّع. این است که در شُربش کراهت تَنزیهی به تصریح وارد. )
« منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، چاپ آمریکا 1979 ،
صفحۀ 144 »

در لوحی دیگر حضرت عبدالبهاء می فرمایند:
« امّا منهیات دیگر که ضرر فوری ندارد ولی تأثیرات مضرّه به تدریج حاصل گردد ، آن منهیات
نیز عندالله مکروه و مذموم و مدحور، ولی حرمت قطعی منصوص نه بلکه تنزیه و تقدیس و
طهارت و پاکی و حفظ صحت و آزادگی مقتضی آن ؛ از آن جمله شرب دخان است که کثیف
است و بد بو و کریه است و مذموم و به تدریج مضرّتش مسلّم عموم ... »
( منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء ، چاپ آمریکا 1979 ، صفحۀ 144 )

الها معبودا كريما رحيما

توئی آن سلطانی كه سلاطين عالم نزد اسمی از اسمايت خاضع و خاشع. ای كريم كرمت عالم را احاطه نموده و رحمتت سبقت گرفته . ترا قسم ميدهم بكلمهء عليا و اقتدار قلم اعلی كه اين عبد را مؤيّد فرمائی بر آنچه لايق ايّام تواست . غريبی اراده وطن اعلی نموده و قاصدی قصد غايت قصوی كرده او را مدد فرما تا بر خدمتت قيام نمايد و بانتشار اوامر و احكامت مشغول گردد . ای كريم اين فقير را از بحر غنايت محروم منما و اين مسكين را در ظلّ رحمتت مقرّ ده كه شايد از نفحات وحی تازه شود و بحيات ابدی فائز گردد . توئی قادر و توانا و توئی عالم و دانا . لا اله الّا أنت العليّ الاعلی

تعاليم جمال مبارک جلّ جلاله حضرت عبدالبهاء جلّ ثنائه در لوحی ميفرمايند قوله الاحلی

"آفاق مانند ماهی لب تشنه است و تعاليم جمال مبارک

آب روان نه حيفی و نه سيفی و نه تکفيری و نه تدميری

و نه تضييقی و نه تعرّضی و نه تکلّفی شمشيرش اعلان وحدت

عالم انسانی ، تيغ جهانگيرش موهبت رحمانی ، قوّه جنديّه‌اش

محبّت الله ، قوانين و آئين سپاهش بيان معرفت الله ،

سپهسالارش نور هدايت الله ، اصول و قوانينش محبّت

و مهربانی با جميع نوع انسانی بدرجه‌ای که بيگانه آشناست ،

اغيار يار، دشمن دوست ، بدخواه خيرخواه و باين نظر

رفتار ميشود زيرا خطاب بعالم انسانی ميفرمايد: يعنی جميع

ملل که همه بار يک داريد و برگ يک شاخسار و عليک البهاء الابهی ع ع"

منبع و مأخذ: مائدۀ آسمانی ، جلد پنجم

صفحات 90 ـ 91

لوح مبارک حضرت عبدالبهاء ای بیچارهء بیچاره

هوالله ای ثابت بر پیمان مکتوبی که به جناب آقا سیّد تقی

مرقوم نموده بودید ملاحظه گشت. ازحوادثِ سِجنِ این عبد
که سببِ فَرحِ غافلان وسُرورِ اَبلَهان شده مرقوم نموده بودید.
به قول کُردها بگو،ای بیچارهء بیچاره، شما غافلید که این
سِجن، سلطنتِ امکان است و این زندان ایوانِ حضرتِ رحمن؛
بهشتِ برین است و باغِ جانفزایِ عِلّیّین (بالا رتبه)؛ نورش ساطع
است و آفتابش در جهانِ ابدی مُشرق و لامع؛ موائدِ سماویّه اش
(موائد سماویه= خوراکهای آسمانی بهشتی) سبب روح حیات است و
آلاء (نعمتها) و نِعَم رحمانیّه اش علّتِ نشو و نما؛
نعمتش ابدی است و لذّتش حلاوتِ سَرمَدی.
ای بیچارهء بیچاره، چنان تأثیری این زندان در ایوانِ آسمان
بخشد که زلزله در ارکانِ امکان افکند. ای بیچارهء بیچاره
غافلید که بزمِ حضور،مزیّن ترگشت وجشنِ حُبور(جشن شادی)،
خوشتر شد؛ جامِ عطا سرشارتر گشت و محفلِ وفا پرانوارتر شد.
ای بیچارهء بیچاره کلمةالله بلند شد و امرالله ارجمند گشت؛
صیتِ (آوازهء) الهی جهانگیر شد و نجمِ صغیر کوکبِ اثیر(درخشان) گشت.
ای بیچارهء بیچاره، قطره، دریا شد و ذرّه، آفتاب گشت؛
سبزه شَجَرِ باسق (درخت بلند) شد و لذّتِ شهد فائق گشت.
ای بیچارهء بیچاره قعرِ چاه اوج ماه شد؛ حصیرِ مسکنت
سریرِ (تختِ) سلطنت گشت؛ علیل، شفاء یافت و اسیر،
رهایی به عالم بالا.
ای بیچارهء بیچاره صدهزار مرتبه تجربه نموده اید که در
امرالله، ذلّتِ کُبری عزّتِ مَلَأ اعلی است و مشقّتِ عُظمی
راحتِ فردوسِ ابهی.بلایاء سبب سُطوعِ (انتشارِ) انواراست و
رزایاء (بلاها) علّتِ اِعلاءِ کلمةالله. حضرت مسیح را مسیخ
خواندند و بر حِمارِ قبیح (خَرِ زشت) سوارنمودند ودرکوچه و
بازار گردانیدند و بر وَجهِ صَبیحِ ملیحِ (چهرهء خوشروی ملیحِ)
مبارکش آب دهن انداختند وسُخره (ریشخند) و استهزاء نمودند؛
دشنام دادند و عاقبت، زینتِ دار نمودند و صدهزار لعن و
سبّ (دُشنام) و شَتم(ناسزا) روا داشتند.
حال، معلوم شد که آن رُکوب برحَمیر(سوارشدن برخر)، اشرف،
از سریرِاثیر(بالا تراز تخت نورانی) بود وآن افسرِ(تاج) خار،
اِکلیل جلیلِ پُر انوار.آن ذلّت کبری عزّت ابدیۀ
ملأ اعلی بود و آن سُخره واستهزاء تهلیل و تکبیرِ
آهنگِ ملکوت ابهی.
(الواح نازله به اعزاز میرزا آقاخان بشیرالسّلطان، ملقّب به بشیر الهی، ص77)

:حضرت عبدالبها ء می فرمایند

نظر به ضعف و عدم اقتدار خود منما ، توجّه به تأییدات ملکوت ابهی کن که فیض الهی ، ضعیف را شجرهٔ عظیم نماید و رَشَحات سحاب آسمانی ، خاک سیاه را گلزار ربّانی فر ماید . تعجّب نکن ، توجّه کن ، نو مید مباش ، به فضل و مواهب این عصر امیدوار باش . 

پیام آسمانی ج ٢ ص ۱۹۷